Karnawał w Wenecji – Kalendarium Karnawałowe cz 2
Dzień 12
Weneckie maski kota, znane również jako „maschere gatto” w języku włoskim, są charakterystycznymi maskami weneckimi, które przedstawiają twarz kota. Te maski są zazwyczaj ozdobione różnymi wzorami, kolorami i detalem, co sprawia, że są unikalne i artystyczne. Wyglądają one podobnie do kocich twarzy, z dużymi oczami, wąsami i uszami. Maski te mogą być wykonane z różnych materiałów, takich jak papier mâché, skóra, metal lub tworzywa sztuczne.
Weneckie maski kota są jednym z wielu stylów i wzorów dostępnych podczas karnawału w Wenecji, i każda z nich może mieć swoje unikalne detale i zdobienia. Maski te są często ręcznie malowane i dekorowane, co nadaje im artystyczny charakter.
Dzień 13
Maska Pantalone to wenecka maska, która przedstawia starego mężczyznę z długim nosem. Pantalone to postać z commedia dell’arte, włoskiego gatunku teatralnego. Jest postacią o skąpej i zrzędliwej osobowości. Często jest wykorzystywany jako obiekt humoru. Maska Pantalone doskonale oddaje jego charakter.
Dzień 14
Dottore, czyli doktor dżuma – Maska Medico della Peste
Maska Medico della Peste, znana również jako maska doktora lub medyka, jest jedną z najbardziej charakterystycznych masek weneckich. Jej wygląd budzi grozę, ponieważ przypomina o czarnej śmierci, czyli dżumie, która w średniowieczu zabiła miliony ludzi.
Maska ta powstała w celu ochrony lekarzy przed zarazą. Dziób maski był wypełniony ziołami i przyprawami, które miały zapobiegać rozprzestrzenianiu się choroby. Lekarze nosili również długie, czarne płaszcze i kapelusze, a także białe rękawiczki i laskę. Taki strój miał ich chronić przed zarazą, ale również odstraszyć chorych.
Maska Medico della Peste jest symbolem śmierci i zarazy. Jest to jednocześnie przerażająca i fascynująca kreacja, która przypomina o tragicznych wydarzeniach z przeszłości.
Dzień 15
Maska Bauta to jedna z najbardziej charakterystycznych i rozpoznawalnych masek weneckich. Jej nazwa pochodzi od włoskiego słowa „bauta”, co oznacza „oblicze” lub „twarz”. Maska ta jest niezwykle prosta, ale jednocześnie wyrazista. Charakteryzuje się brakiem szczegółów na poziomie ust, co umożliwia noszącemu jedzenie i picie bez konieczności zdejmowania maski.
Elementy składowe maski Bauta obejmują białą maskę twarzy, która zakrywa całą twarz od czoła po podbródek. Maska ta jest często wykonana z porcelany lub gipsu, co nadaje jej elegancki i tajemniczy wygląd. Dodatkowo, Bauta posiada charakterystyczną konstrukcję zagięcia nosa, co sprawia, że noszący maskę może łatwo oddychać i mówić.
Bauta nie jest jedynie ozdobą karnawału, ale także miała swoje funkcje społeczne. W przeszłości, podczas karnawału w Wenecji, noszenie maski Bauta umożliwiało społeczeństwu swobodne przemieszczanie się po mieście bez obawy przed rozpoznaniem. Dzięki temu mieszkańcy mieli możliwość eksperymentowania z różnymi tożsamościami i przeżywania momentów swobody podczas tego wyjątkowego okresu.
Dzień 16
Noc w Wenecji
Wenecja, uważana za miasto romantyczne i malownicze, skrywa w sobie tajemnice i opowieści przesiąknięte duchami minionych wydarzeń. Spacerując nocą po urokliwym Campo San Pietro, możesz stanąć twarzą w twarz ze zjawą panny młodej, znaną jako Tosca. Jej opowieść to nie tylko historia miłosna, ale także tragiczna legenda.
Tosca, młoda kobieta odważna i pełna pasji, poślubiła starszego szlachcica, jednak nie znalazła szczęścia u jego boku. Zakochana w innym mężczyźnie postanowiła uciec do romantycznej Wenecji, gdzie miała nadzieję na znalezienie prawdziwej miłości. Jej dramatyczna historia nabrała tragizmu, gdy para została odnaleziona przez rozgniewanego męża. W wyniku namiętnego sporu Tosca straciła palec wraz z obrączką, symbolizującą jej zdradę. Młodzieniec, będący jej ukochanym, padł ofiarą mrocznego losu, został zamordowany z zimną krwią.
Zrozpaczona i pozbawiona nadziei, Tosca odebrała sobie życie w 1379 roku. Od tamtej pory jej duch błąka się po urokliwych ulicach Wenecji, poszukując swego utraconego serdecznego palca z obrączką. Jej obecność stanowi przypomnienie o niezapomnianej miłości, zdradzie i tragicznych wydarzeniach, które rozegrały się wśród weneckich kanałów i zabytkowych mostów. Mrok i tajemnica otaczająca weneckie uliczki czynią z tego miasta nie tylko malowniczy zakątek, lecz także świadka namiętności, które pozostały nieśmiertelne na zawsze
Dzień 17
Do XVI wieku przedstawienia na placu św. Marka były organizowane przez kompanie della Calza, czyli prywatne komitety zajmujące się planowaniem i realizacją wydarzeń karnawałowych. Wraz z upływem czasu kontrolę nad karnawałem przejęło oficjalnie weneckie państwo. Nie zmniejszyło to jednak roli kompanii della Calza, które nie wycofały się z działalności, przeniosły swoje inicjatywy do ekskluzywnych pałaców, gdzie do dziś organizują prywatne bale maskowe.
Prywatne bale maskowe organizowane przez kompanie della Calza są uznawane za niezwykle ekskluzywne wydarzenia. Uczestnictwo w nich jest ograniczone jedynie do zaproszonych gości, którzy muszą spełnić określone kryteria, takie jak wysoki status społeczny czy osiągnięcia w dziedzinie kultury i sztuki. Ta selektywność nadaje wydarzeniu elitarny charakter, czyniąc je niezapomnianym doświadczeniem dla uczestników.
Dzień 18
Karnawał w Wenecji nie tylko oferuje okazję do radosnego świętowania, ale także stanowi platformę do wyrażenia swoich umiejętności i kreatywności. Coroczny konkurs na najlepszą maskę i przebranie, organizowany na malowniczym Placu św. Marka, jest wyjątkowym wydarzeniem, które przyciąga uwagę zarówno miejscowych, jak i turystów.
Konkurs odbywa się zarówno w godzinach porannych, jak i popołudniowych, dostarczając niezapomnianych wrażeń zarówno uczestnikom, jak i publiczności. Przednie miejsce na scenie zajmują entuzjaści karnawałowego szaleństwa, prezentując swoje misternie przygotowane stroje przed wymagającym jury.
Jury, złożone z ekspertów w dziedzinie kostiumów i sztuki, ocenia uczestników pod kątem oryginalności, pomysłowości i perfekcji wykonania. Każdy detal stroju jest poddawany drobiazgowej analizie, co sprawia, że konkurs jest nie tylko emocjonujący, ale także inspirujący dla wszystkich obecnych.
Zwycięzcy konkursu nie tylko zdobywają prestiżowy tytuł twórcy najlepszego kostiumu, ale także mają szansę otrzymać atrakcyjne nagrody. To wyjątkowe wydarzenie staje się nie tylko symbolem karnawałowej tradycji Wenecji, ale również miejscem, gdzie talent i pasja spotykają się w niepowtarzalny sposób, tworząc magiczną atmosferę kreatywności i wspólnej zabawy.
Dzień 19
W okresie renesansu, który trwał od XIV do XVI wieku, moda we Włoszech, w tym również w Wenecji, uległa znaczącym zmianom. Stroje renesansowe w Wenecji charakteryzowały się bogactwem, finezją i dbałością o szczegóły.
Typowe rozwiązania modowe obowiązujące w dawnej Wenecji to:
Cortegiano: To typowy strój renesansowy dla kobiet w Wenecji. Składał się z gorsetu, sukni z szerokim rozporkiem, zdobionego trenu oraz dekoracyjnej bluzki z szerokimi rękawami.
Giornea: To rodzaj płaszcza noszonego przez kobiety. Był zazwyczaj jedwabny, czasami podbity futrem, i często bogato zdobiony haftem i koronkami.
Mężczyźni:
Cappa: To był elegancki płaszcz noszony przez mężczyzn. Cappę często zdobiły futra i była noszona na ramionach, dodając arystokratyczny wygląd.
Codpiece: To była charakterystyczna część męskiego stroju renesansowego, pokrywająca okolice krocza. Często była wyraźnie zdobiona i pełniła funkcję dekoracyjną.
Tkaniny i zdobienia:
Stroje renesansowe były często wykonane z jedwabiu, co nadawało im luksusowy wygląd. Stroje były bogato zdobione haftami, koronkami oraz złotem i srebrem. Zdobienia te podkreślały wysoką pozycję społeczną noszących je osób.
Wyjątkowo bogaci mieszkańcy Wenecji często zdobili swoje stroje perłami, rubinami i innymi kamieniami szlachetnymi.
Galerus: To był charakterystyczny kapelusz noszony przez mężczyzn. Miał on szerokie rondko, a czasem był zdobiony piórami i ozdobami.
Poke bonnet: To był rodzaj damskiego kapelusza, który miał kształt niskiego kaptura i zdobiony był koronkami i kwiatami.
Buty:
Chopine: To były wysokie platformy noszone głównie przez kobiety, aby unosić je ponad mokrą uliczną kanalizacją. Chopine były zazwyczaj zdobione, co nadawało im elegancki wygląd.
Stroje renesansowe w Wenecji odzwierciedlały nie tylko modę, ale także społeczną hierarchię i status noszących je osób. Bogactwo tkanin, zdobienia i innowacje w krojach sprawiły, że renesansowe stroje w Wenecji były niezwykle atrakcyjne i stanowiły ważny element kultury tego okresu.
Dzień 20
W pierwszą niedzielę karnawału w Wenecji odbywa się święto Festa della Marie, którego korzenie sięgają X wieku. Według legendy, w tamtym czasie w katedrze San Pietro di Castello miało miejsce wesele kilkunastu par, które zostało przerwane przez piratów z Istrii. Porwano dwanaście panien młodych, jednak po zaciętym pościgu udało się pokonać piratów i uwolnić porwane kobiety. Na pamiątkę tych wydarzeń Doża ustanowił święto Marii.
Od tego czasu, co roku w trakcie karnawału, odbywa się uroczysty pochód dwunastu najpiękniejszych i najbiedniejszych panien, wybieranych spośród ludu. Doża obdarowuje je posagiem ufundowanym przez państwo oraz zamożne rody. Choć tradycja ta przetrwała do dzisiaj, nieco zmieniła swoją formułę.
W obecnych czasach na placu św. Marka ma miejsce pochód, w którym uczestniczą najpiękniejsze wenecjanki ubrane w kostiumy z epoki. Pochód jest również związany z konkursem piękności. Wybrana Miss Festa della Marie otrzymuje tytuł „Najpiękniejszej Panny Młodej” oraz nagrodę pieniężną.
Dzień 21
Republika Wenecka została ustanowiona w 697 roku. Funkcję głowy państwa sprawował Doża. Dożowie sprawowali władzę na zasadzie wyboru, początkowo przez patrycjuszów (członków najbogatszych rodzin weneckich), a później w wyniku bardziej skomplikowanych procedur. Wybierano ich na dożywotnie kadencje.
Najbardziej znaną i charakterystyczną cezurą w historii Republiki Weneckiej był rok 1797, kiedy to wojska Napoleona Bonaparte wkroczyły do Wenecji. W wyniku traktatu z Campo Formio w tymże roku Republika Wenecka przestała istnieć jako niepodległe państwo. Ostatni doża, Ludovico Manin, abdykował, a Wenecka Republika przestała istnieć.
Warto zaznaczyć, że w Republice Weneckiej władza była podzielona między różne instytucje, a doża miał pewne ograniczenia w swoich kompetencjach. Rada Dziesięciu oraz inne instytucje miały swoje własne zakresy odpowiedzialności, co tworzyło system równowagi władzy.
Dzień 22
W Republice Weneckiej poza Dożą władzę sprawowała również „Rada dziesięciu”.
Rada Dziesięciu, znana również jako Riformatori dello Studio di San Marco, była jednym z najpotężniejszych organów władzy w Republice Weneckiej. Powoływana była do sprawowania nadzoru nad bezpieczeństwem wewnętrznym i zewnętrznym oraz do podejmowania decyzji w sprawach krytycznych dla państwa. W związku z tym, członkowie Rady Dziesięciu często podejmowali kontrowersyjne i surowe decyzje, w tym wydawanie wyroków śmierci czy prowadzenie tajnych operacji.
Członkowie Rady Dziesięciu zobowiązywani byli do zachowania dyskrecji w kwestii swojej przynależności do tej instytucji, a informacje na temat ich tożsamości były skrywane przed szeroką publicznością. Ten stan rzeczy utrzymywał się również ze względów bezpieczeństwa i skuteczności działań Rady Dziesięciu, które często były prowadzone w sposób tajny.
Dzień 23
Nakrycia głowy kobiet w renesansowej Wenecji wyróżniały się niezwykłą różnorodnością i bogactwem. Pełniły one funkcję podkreślania statusu społecznego, piękna i zamożności noszącej je kobiety.
Najbardziej popularnym spośród nich był corno, rodzaj czepka o charakterystycznym kształcie rogu, często bogato zdobionego perłami, koralami i kamieniami szlachetnymi. Corno nie tylko stanowił symbol wysokiego statusu społecznego, ale również był dumą kobiet z wyższych sfer.
Innym powszechnie noszonym nakryciem głowy było velo. To lekki, zwiewny welon, często ozdobiony koronką lub haftem, który stał się symbolem kobiecości i elegancji, noszonym przez kobiety w różnym wieku.
Wśród młodych kobiet popularne były cornetto i turbante. Cornetto, mały czepiec w kształcie rogu, często udekorowany kwiatami lub innymi ozdobami, był modnym akcentem. Turbante, natomiast, to duże, okrągłe nakrycie głowy, często zdobione jedwabiem czy innymi wysokogatunkowymi materiałami.
Starsze kobiety często wybierały capellino, niewielki, okrągły czepek, często zdobiony koronką lub haftem. Capellino, będący symbolem skromności, cieszył się popularnością wśród kobiet z religijnych rodzin.
Decyzja o wyborze konkretnego nakrycia głowy zależała od wielu czynników, takich jak społeczny status, wiek, indywidualny styl i okoliczność, co nadawało temu aspektowi mody w Wenecji renesansowej niepowtarzalny charakter.
Dzień 24
Plac św. Marka w Wenecji uważany jest za jedno z najpiękniejszych i najbardziej rozpoznawalnych miejsc na świecie. Stanowi serce miasta i jest miejscem, gdzie znajdują się kluczowe zabytki Wenecji, takie jak Bazylika św. Marka, Dzwonnica św. Marka, Pałac Dożów i Most Westchnień. Nazwa placu pochodzi od patrona miasta, św. Marka, który jest również patronem stojącej przy nim Bazyliki, gdzie przechowywane są relikwie świętego.
To miejsce odgrywa kluczową rolę podczas obchodów karnawału w Wenecji, będąc miejscem licznych wydarzeń karnawałowych, takich jak parady, koncerty, spektakle i bale.
Interesującą ciekawostką jest fakt, że pod Placem św. Marka przepływa ukryty kanał. To unikalne zjawisko pochodzi z IX wieku, z okresu budowy pierwszej Bazyliki św. Marka. W XII wieku, w celu powiększenia placu, kanał został zamurowany, ale nie w tradycyjny sposób – zamiast piasku użyto cegieł. Dzięki temu kanał pozostaje pod placem, choć jest niewidoczny dla turystów.
Legenda głosi, że pod Placem św. Marka ukryte są skarby, zdobyte przez Republikę Wenecką w trakcie wojen i wypraw handlowych. Te cenne skarby są rzekomo pilnie strzeżone przez duchy, które chronią je przed nieuczciwymi poszukiwaczami skarbów.
Dzień 25
Wenecja, zlokalizowana na malowniczych lagunach północnych Włoch, stanowiła unikalne miejsce, gdzie zderzały się dwie zupełnie różne sfery życia – świata religijnego i rozwiązłego. W tej urokliwej scenerii obok skromnych zakonnic, spokojnie przechadzających się ulicami, królowały także postacie bardziej kontrowersyjne, takie jak kurtyzany. To miasto było świadkiem fascynującego kontrastu między pobożnością a swobodą obyczajową.
Weneckie ulice, choć pełne zgromadzeń zakonnic, równocześnie gościły kobiety o bardziej swobodnym stylu życia. Kurtyzany, pięknie ubrane i zwykle utrzymane w wysokim standardzie, przechadzały się po placach i kanałach, zjawiskowo mieszając się z tłem religijnego otoczenia miasta. Związane z nimi były nie tylko przyziemne uroki, ale również przypisywano im nadprzyrodzone moce, co jeszcze bardziej wzbogacało ich tajemniczy wizerunek.
Jednak paradoksalna sytuacja miasta, będącego miejscem zarówno dla modlitw zakonnic, jak i blichtru rozwiązłych kobiet, doprowadziła również do mrocznych epizodów historii. W 1724 roku, na fali wierzeń w czary i nadprzyrodzone moce, doszło do ostatnich egzekucji tzw. „czarownic” w północnych Włoszech, z Wenecją jako jednym z miejsc ich przeprowadzenia. Wenecka atmosfera sprzyjała nie tylko rozkwitowi kultury i sztuki, ale także odzwierciedlała złożoność społeczeństwa, w którym religijność splatała się z ekscentrycznym stylem życia, a przesądy i strach przed magią przyczyniły się do tragicznych losów wielu niewinnych osób. Historia Wenecji jest zatem nie tylko opowieścią o jej artystycznym i handlowym bogactwie, ale także o fascynującym konflikcie między dwoma skrajnościami kulturowymi
